Kömür; sadaka mı, yoksa hak mı?
Bedava kömür, ilk bakışta çok masum bir olay; devlet ihtiyaç sahiplerine şefkatli elini uzatıyor ve onların yuvalarını ısıtarak bir nebze olsun ekonomik sıkıntılarını hafifletiyor.
Ancak söz konusu uygulamayla, sosyal devlet sisteminden, sadaka dağıtan devlet sistemine geçildiği yönündeki tartışmalar başlamıştır. İkisinde de devletin, milli gelirden belli bir miktarı ihtiyaç sahiplerine aktarımı söz konusudur. Lakin, olayın işleyişi dolayısıyla sonuçları çok farklıdır.
Sosyal devlet sisteminde devlet; kime, neyi, ne kadar ve ne zaman aktaracağını kanunlarla belirler. Ve ilgili kişi için artık yasal hakkı olan bu transfer, hiçbir sübjektifliğe fırsat vermeden gerçekleştirilir. Yaşlı aylığı ve emekli maaşı gibi.
Ancak bedava kömür dağıtımında, kişilerin yasal anlamda böyle bir hakları yoktur. Ne zaman, ne kadar ve ne şekilde yardım alacakları da belli değildir. Alabilirler de almayabilirler de. Dolayısıyla konu tamamen ilgili kişilerin inisiyatifine bağlıdır. Bu nedenle hükümet yetkilileri, yasal sorumlulukları olmadığı halde, böyle bir yardımı gerçekleştirerek, milletin gözünde fakir fukara dostu itibarını kolaylıkla kazanabilmektedirler. Bu ise siyasal alanda haksız rekabet neden olduğundan, iktidardaki parti lehine politik kazanca dönüşmektedir. Eğer böyle bir yoğun dağıtım yapılacaksa bunun mutlaka bir yasal alt yapısı oluşturulmalı ve dolayısıyla, kişiler sadaka değil, haklarını almalıdırlar.

Öte yandan, dağıtılan kömürün kalitesiz ve bedava olması, haddinden fazla yakılarak, şehirlerin nefes almasını imkansız hale getirmektedir. Yoğunlaşan hava kirliğinin bir çok hastalığın artmasına da yol açtığı da sıkça tartışılan bir diğer konudur.

Bu güne kadar dağıtılan, yaklaşık 6 milyon ton kömürün, önemli bir kısmını karşılayan Türkiye Kömür İşletmeleri’nin bankalara olan borcunun 500 milyon TL’yi aşmış olması, tekrar kamu kuruluşlarının görev zararını da gündeme getirmiştir.

Ayrıca bedava kömür konusunda; dağıtılan kişiler, taşıyanlar, hatta çuvalını temin edenlerle ilgili hoş olmayan iddiaların sık sık basında gündeme gelmesi, böylesi bir yardım olayının üzerine gölge düşürmeye fazlasıyla yetmektedir.

Son Söz: Çin atasözü; “balık verme, balık tutmayı öğret”. Artan işsizlik ve yoksullukla insanları bir çuval kömüre muhtaç edenler mi yoksa, bir çuval kömürü veren mi?

__________________

ASKERLERİ DE GÖTÜRÜYORLAR!..
Önceki gün (7.1.2009, Çarşamba) neler yaşandı, özetleyelim.
28 Şubat sürecinin ve Türk Ordusu’nun kilit görevlileri eski MGK Genel Sekreteri emekli Orgeneral Tuncer Kılınç, eski 2. Ordu Komutanı ve Harp Akademileri Komutanı emekli Orgeneral Kemal Yavuz, eski Genelkurmay Adli Müşaviri emekli Tümgeneral Erdal Şenel gözaltına alındı.
Eski YÖK Başkanı Prof. Dr. Kemal Gürüz ve Prof. Dr. Yalçın Küçük de onları izledi.
Yargıtay Onursal Cumhuriyet Başsavcısı Sabih Kanadoğlu’nun evi ise -gözaltına alındığı duyumları altında- 5 saat arandı. Özal’ın İstanbul Belediye Başkanı, şu anki Yeditepe Üniversitesi kurucusu ve başkanı Bedrettin Dalan ise ABD’de olduğu için gözaltına alınamadı, aranıyor...
Televizyonlar “son dakika” manşetleriyle gün boyu sıcak yayın yaptılar.
Akşam saatlerinde ise Genelkurmay Başkanı Orgeneral Başbuğ ve kuvvet komutanları 6 saat süren bir toplantı yaptılar. Akşam saatlerinde başlayan bu uzun toplantı için televizyonlar, “olağanüstü” tanımlamasında bulundu. Oysa, Genelkurmay bu işi akşam değil, sabah 7’de ya da bir gün önce biliyor olmalıydı. Çünkü, askeri lojmanların aranması, emekli generallerin yanı sıra görevdeki (muvazzaf) subayların da gözaltına alınması için onun izni gerekiyor. Bu izin verilmiş ki, polis gözaltı yapıyor. O zaman bu nasıl “olağanüstü” toplantıydı anlayamadık.
Komutanlar acaba ne konuştu? Merak eden var mı?
Yargıtay ise, Başkanlar Kurulu’nu toplantıya çağırdı.
Acaba ne diyecekler? Merak eden var mı?

__________________